Egill Ólafsson fær í lið með sér úrvalssveit tónlistarmanna og þar á meðal er kúbverska parið Lissette Hernández og Argimiro Sánchez enda ólgar þeim í æðum hið karíbska tónfall Kúbu og hrynur sá sem barst vestur um haf með þrælunum frá ströndum Vestur-Afríku. Stefnumót þess við aðra tónlist gat af sér kalypsó, bossanova og hina kúbversku sölsu, rúmbu, eða bóleró og „son“, þ.e. þessa latínsku sem Egill hefur orðið fyrir áhrifum af síðan hann var fimm ára og heyrði í fyrsta skipti í Ríkisútvarpinu Harry Belafonte syngja lagið „Islands in the sun“.
Kúbverjarnir Argimiro Sánchez, gítarleikari og kórstjóri með meiru, og Lissette Hernández söngkona komu gagngert til Íslands frá Tenerife þar sem þau búa og starfa og héldu í fannfergi febrúarmánaðar norður á Laugarbakka í Miðfirði í upptökur með Agli, ásamt þeim Eyþóri Gunnarssyni píanóleikara, Einari Scheving trymbli, sænska bassaleikaranum Peter Axelsson og finnska tónlistarmanninum Matti Kallio sem var upptökustjóri.
Fleiri listamenn koma reyndar við sögu: Ellen Kristjánsdóttir syngur, Bryndís Halla Gylfadóttir leikur á selló, Gréta Guðnadóttir og Auður Hafsteinsdóttir spila á fiðlu, Þórunn Ósk Marinósdóttir á víólu, Kjartan Hákonarson á trompet og flugel-horn, Jóel Pálsson á sópran- og tenórsaxófón og Sigurður Flosason á altsaxófón og flautu.
Afraksturinn kemur út innan tíðar á tvöföldu vínilalbúmi sem þegar er hægt að festa kaup á í forsölu hjá Agli – eolafssong@gmail.com. Önnur platan verður á íslensku en hin á spænsku og ensku. Argimiro Sánchez hefur útsett lögin á þeirri síðarnefndu í samvinnu við Lissette Hernández og Egil.
„Meyjar margs vitandi…“
Tilviljanir lífsins – örlaganornir við Urðarbrunn – beina mönnum oft rétta leið. Þau hjón Egill Ólafsson og Tinna Gunnlaugsdóttir hittu Peter Axelsson að máli í Svíþjóð haustið 2019 og Egill viðraði við hann þann draum sinn að taka upp plötu með safni laga eftir sig innblásinna af latíntónlist. Peter nefnir þá við hann kúbverska vini sína á Tenerife, þau Lissette og Argimiro – eða Lissy og Argi. Gefum þeim síðastnefnda orðið:
„Ég var nýbúinn að kaupa mér gítar og ég var að prófa hann á bar í eigu vinar míns á Tenerife. Peter dvaldist á hóteli í grenndinni og átti leið hjá. Hann heyrir í okkur út á götu, kemur inn og spyr hvort hann megi taka okkur upp á farsímann sinn. Við jánkum því. Svo sendir hann upptökuna sænska plötufyrirtækinu Martin sem hann vinnur fyrir. Menn þar senda honum skilaboð í símann um hæl og spyrja hvort við getum ekki bara komið til Svíþjóðar í upptökur.
Þannig kynntumst við Peter og spiluðum með honum nokkrum sinnum þarna á barnum. Og höfðum gaman af. Við fórum síðan á tónlistarhátíð í Svíþjóð og í upptökur í Gautaborg.
Skömmu eftir að við snúum aftur til Tenerife fáum við tölvupóst frá Agli. Hann sendir mér í kjölfarið ein 24 lög eftir sig, minnir mig. Þannig byrjuðu þessi samskipti okkar. Við völdum síðan 12 lög; þau sem best féllu að söngstíl Lissyar og best hentuðu í þennan karíbsk-íslenska bræðing sem Egill var að leita að.“
„Þetta var mikil vinna en mjög spennandi,“ bætir Lissy við. „Þetta var allt nýtt fyrir mér því að lögin voru af ýmsum toga og öllu blandað saman. Þetta er dálítið í þeirra þjóðlagastíl, sagði ég, en þetta hreif mig allan tímann. Mér fannst þetta svo athyglisvert. Og þetta hefur fallið mér í skaut. Guð minn góður, þvílíkur heiður! Þannig héldum við áfram að vinna. Argi útsetti og lét mig hafa lögin sem ég gaf síðan form og lit og gerði meira að mínum…“
Byrjaði 11 ára að spila á fimmundargítar
Argimiro Sánchez fæddist og ólst upp borginni Moa á Norðaustur-Kúbu og var sjálfmenntaður í músík í fyrstu en komst síðan í tónlistarskóla og átti marga kennara en lærði samt mest með og af vinum sínum í bransanum:
„Þetta byrjaði allt þegar ég var 11 ára. Þá færði frændi minn mér að gjöf svonefndan „requinto“, sem er lítill gítar stilltur fimmund hærra en venjulegur gítar. Þessi frændi minn kenndi mér að stilla hann og gaf mér fíngrasetningatöflu til að læra gripin. Þannig byrjaði ég með fimmundargítarinn. Nokkrum mánuðum síðar komst ég í hljómsveit menningarhússins í Moa. Þegar fram liðu stundir skipti ég úr fimmundargítarnum í kúbverskan þrennugítar – hann hefur þrjár tveggja strengja raðir. Þetta er hljóðfæri sem var mikið notað í sveitunum á Austur-Kúbu, í kringum Santiago og Guantánamo. Og þarna var ég í ein þrjú ár og við ferðuðumst víða um landið á tónlistarhátíðir, og ég enn bara strákur. Síðan var efnt til inntökuprófs í tónlistarskóla í Moa fyrir ungt fólk sem kunni orðið eitthvað fyrir sér í tónlist og ég komst inn á miðstig. Þar með hófst formleg skólaganga mín í tónlist og ég tók að nema kórstjórn. Þarna byrjaði ég líka að leika á píanó og lærði betur á gítar, nam tónfræði, áslátt…“
Nærðist á bóleró frá barnsaldri
Lissette Hernández fæddist í höfuðborginni Havana og er tónlist henni í blóð borin þótt hún hafi ekki stundað akademískt tónlistarnám. Móðir hennar söng afar fagurlega og Lissy bergði af þeim brunni frá blautu barnsbeini þótt tónlistararfinn megi líka rekja til afa hennar sem lék á gítar og var einsmannshljómsveit:
„Hann batt tréskellurnar á fæturna, hafði gítarinn hér, munnhörpuna þar og söng,“ segir Lissy og hlær ástúðlega við. „Móðurbróðir minn söng líka. Ég ólst þannig upp í tónlistarhneigðri fjölskyldu og varð fyrir miklum áhrifum frá hinum kúbverska bóleró. Ég hlustaði á hann frá barnsaldri og nærðist á honum. Þannig fór ég að syngja og koma mér inn í tónlistarheiminn smátt og smátt, með hljómsveitum, í kvartettum… Þar til við Argi kynntumst á Hótel Cohíba í Havana þar sem við störfuðum í kvintett sem hét Sello Latino. Það var bassaleikarinn Cachao sem stofnaði hann með öðrum og þá nefndist hann Sello Cubano. Eftir að Cachao gekk til liðs við hljómsveitina Buena Vista Social Club var nafninu breytt. Og þarna kynntist ég ungum og mjög hæfileikaríkum tónlistarmönnum, þeirra á meðal Argi, og þarna vorum við í fjögur ár.“
Eftir það lá leið þeirra tveggja til Portúgals að spila og syngja, og þaðan til Spánar. Þau settust síðan að á Tenerife þar sem þau hafa búið og lifað á tónlist sinni síðan árið 2000.
Töfrar í okkar lífi
En snúum okkur aftur að erindinu til Íslands. Hvernig leist þeim á upptökuna fyrir norðan? Lissy verður fyrri til svara:
„Upptökustaðurinn var fullkominn, og hópurinn sömuleiðis! Það varð mikil eining og samstilling. Alveg ótrúleg. Og þetta reyndist auðvelt að þessu leytinu. Það var mjög góður andi okkar allra í millum. Og kraftur. Egill smitar svo miklum krafti út frá sér. En líka mikilli ró, miklu öryggi.“
„Það var eins og við hefðum spilað saman alla ævi,“ skýtur Argi inn í. „Þetta má líka rekja til þess hve tónlistarmennirnir voru góðir því að þeir sýndu mikið lítillæti en um leið mikla þekkingu á því sem þurfti að gera. Allir mjög miklir fagmenn. Og góðar manneskjur.“
En hvað um þennan fund Karíbahafs og Norður-Atlantshafs? Voru andstæðurnar miklar?
„Já, mjög svo. Ég fann mjög sterkt fyrir því,“ svarar Lissy.
„En við nutum þess,“ grípur Argi fram í. „Í byrjun, þegar Lissy hlustaði á lögin í fyrsta skipti, var þetta eitthvað alveg nýtt fyrir henni. Egill semur verk með umskiptum og stökkum, með tilbrigðum í tónhæð eða hrynjandi og heldur ekki sama ryþmanum stöðugt – stundum með breytingum í takti – og tengir saman mismunandi hljóðfall. Hann heldur manni alltaf vakandi; leyfir manni ekki að vera eitthvað úti á þekju. Þannig að þetta var eitthvað alveg nýtt, sérstaklega fyrir Lissy sem hafði aldrei sungið neitt þessu líkt.“
En hún segist í sjöunda himni:
„Þessi reynsla hefur verið ótrúleg, stórkostleg. Og við erum virkilega þakklát. Þetta hafa verið töfrar í okkar lífi.“